Darth Vader

“Ben jij Darth Vader”, vroeg het 5-jarige blonde bruidsjonkertje, terwijl hij met grote angstige ogen tegen me op keek. Hij was zojuist met oma even naar de wc geweest en zag me staan in de hal van het stadhuis. Ik wist hem  enigzins gerust te stellen door mijn toga een beetje te liften, waardoor hij mijn pumps en omgekrulde spijkerbroek zag. “Nee hoor, ik ga zo dadelijk pappa en mamma helpen met trouwen. En jij ook he? Gaan we samen doen”.  Nog niet helemaal overtuigd kwam er toch een trotse blik in zijn blauwe kijkertjes. Zijn stroblonde haren stonden als een stoppelveld recht omhoog door de gel. Zijn donkerblauwe maatpakje met bijpassende stropdas stond hem snoezig. Nadat ik hem gecomplimenteerd had over zijn prachtige outfit, wist hij het zeker: Die trouwmevrouw in dat donkerblauwe gewaad was niet Darth Vader, die enorme griezel uit Star Wars, de tekenfilm. Het ijs was gebroken en toen ik hem even later ook nog liet proefslaan met DE HAMER was hij weer totaal relaxed.

Dit voorval is illustratief voor de kindbeleving van een volwassene in een grote blauwe soepjurk. Zien grote mensen een toga als iets dat het ambt uitdraagt, de kleine mens – vooral jongetjes die dol op spannende tekenfilms zijn – hebben gelijk een beeld van een spook of, zoals in dit geval, Darth Vader. Daarom dat ik bruidsparen met jonge kinderen vaak vraag ze nog even op te laten als ik kom voor het voorgesprek, zodat ze me even hebben gezien en ik gezellig met ze gebabbeld heb. Dat was bij dit stel niet gelukt omdat junior uit logeren was. Maar dit voorval heeft me weer doen beseffen dat vooraf even kennis maken met de kids toch wel belangrijk is.

Advertenties

2 reacties

Opgeslagen onder Geen categorie

Paniek! De vechthond kan niet naar school

Hedenochtend, groot artikel op de voorpagina van de Stentor : ‘Instructeurs slaan alarm: Vechthond kan niet naar school!’ Allemachtig, wat een rampspoed, vooral voor onze twee chihuahua’s. S de V. en R de R….. Hoe moet ik ze dit vertellen. Gewoon maar niet, denk ik. Robby slikt tegenwoordig toch al kalmerende tabletten, dit kan er echt niet meer bij. Wat een geluk dat de Stentor dit schokkende nieuws zo prominent brengt. Je zou dit nieuws toch gemist hebben. Ik moet er niet aan denken. Voorpagina. Daar hoort dit absoluut thuis. Trouwens, op pagina 2/3 van de regiokatern staat nog een vervolg. Dat ondertussen half Hamburg wordt gesloopt door duizenden woedende G20-activisten doet waarschijnlijk even niet ter zake. Dat in Duitsland een kinderpornonetwerk is opgerold van 90.000 viezeriken, tja… Dat in Aleppo geen huis meer overeind staat en geen mens daar meer kan leven is blijkbaar ook al geen voorpagina meer waard….. Nee: De vechthond kan niet naar school. Tjonge, daar word ik even stil van. Dit vraagt om snel schakelen. Dus bij deze een oproep: heeft er iemand voor mijn krielkeffers een bijtvast vestje, een valhelmpje en kniebeschermers, allemaal maatje XXS. Want de vechthond kan niet naar school. Wat een ellende is er toch in ons Nederland! Stentor de krant voor Oost-Nederland, chapeau voor deze zinvolle berichtgeving!

3 reacties

Opgeslagen onder Geen categorie

Sailor, is it true what they say…..?

De oplettende babyboomer zal deze tekst herkennen. Dit jaren-’70 liedje zat ik zojuist innig tevreden op de fiets te zingen, na een bezoekje aan het Zeeman-fileaal in winkelcentrum De Dobbe te Zwolle. De reden voor mijn bezoekje had ik in een plastic tasje bij me: 6 herenonderbroeken die na slechts één keer wassen aan de elastieken band helemaal kapot waren. Nou weet ik niet of u kassabonnetjes van dit soort aankopen bewaart…ik niet! Dus stond ik met de gehavende shorts en een sneu gezicht de dienstdoende kassajuffrouw uit te leggen hoe hun producten (normaliter niets op aan te merken, we dragen al jaren Zeeman-ondergoed) deze keer zo beroerd uitgevallen waren. Er werd een andere jongedame in een Zeeman-shirtje bij geroepen die zonder enige moeite zei: “Zoekt u maar nieuwen uit”. Ik bedankte haar en ging ze in het betreffende rek pakken. Terug bij de kassa werd me om het bonnetje gevraagd. U weet wel, dat betalingsbewijs dat ik niet meer had…… Even werd er overlegd. Daarna werd over het Zeeman-hart gestreken, dan maar zonder bonnetje. En dat ik de eerdere lichting broekjes in een actie 6 halen – 4 betalen had gekocht, maakte ook al niet uit. Ik kreeg keurig weer zes stuks mee. Snapt u nou waarom ik op de fiets zat te zingen? “Sailor, it is true what they say!IMG-20170502-WA0002

2 reacties

Opgeslagen onder Geen categorie

Montel ziet weer scherp

Ik moest even een stevig betoog aangetekend versturen, evenals via social media (dit blog, facebook en twitter) mijn verontwaardiging kenbaar (laten maken: dank Trouwe Lezer, Kleine Wolf, Audrey, Hoogheid en Marlies) maken, maar Montel is om! Vanmiddag kreeg ik een jongedame uit Waalwijk (klantenservice) aan de lijn die me wist te melden dat zij – net als ik – het niet eens was met de waarneming van de servicemonteur en a.d.h.v. mijn foto’s geconcludeerd had dat dit kleurverschil zodanig was dat onze klacht wel degelijk rechtvaardig was. Oftewel er komen binnenkort twee nieuwe stoelen aan!

Netjes Montel! Daar zijn we erg blij mee. Natuurlijk was het nog fijner geweest als ik dit gevecht niet aan had hoeven gaan, maar het is zo gegaan. Beter laat inzicht dan geen inzicht, nietwaar. 2017-01-22-20-20-50Deze toezegging heb ik ondertussen zwart op wit gekregen, dus ik ga er vanuit dat de zaak eerdaags tot het verleden behoort. Geen verschil van mening meer over verschil van kleur!

Hoeven we ons ook niet meer groen en geel te ergeren aan nieuwe stoelen waar we ons zo op verheugd hadden. Nou lieve lees-en meeleefmensen, dit was het weer voor nu. Vannacht komt de Hoogheid weer terug uit de carnaval, kan ik hem dit vrolijke nieuws ook melden. Alaaffffff!

2 reacties

Opgeslagen onder Geen categorie

Montel misschien kleurenblind?

Afgelopen december hebben we onze seniorenstatus iets verder opgevoerd: We bestelden twee lederen relaxfauteuils bij de firma Montel, hier in Zwolle. Maar dan wel in lekker fris grasgroen! Bij aflevering zag ik echter meteen dat er kleurverschil was tussen het echte leer (binnenkant stoel) en het imitatie-leer, aan de achterkant en de buitenkant van de leuningen. Maakte daar gelijk gewag van, maar de heren van de bezorging konden niet veel meer doen dan wat foto’s maken en doorsturen naar het hoofdkantoor. “U krijgt eerdaags wel een telefoontje”, en weg waren de Waalwijkers. Na een dikke week zelf maar eens gebeld. “Oh ja, bent u nog niet gebeld? Ik zal het doorgeven, u hoort nog van ons”. Twee dagen later werd een afspraak met een servicemonteur gemaakt. Op 31 januari kwam de beste man, die het probleem totaal niet zag. Ik kreeg ongevraagde uitleg over eigenschappen en kleurbaden, maar kleurverschil….? Pas toen ik nogal pissig de rugleuning voor z’n neus hield en vroeg wanneer zijn laatste opticiënbezoek geweest was, kwam er een schoorvoetende erkenning van toch wel een andere tint. Hij zette dat op papier en vertrok en ik zou binnen twee weken uitslag krijgen. U raadt het al: Het bleef oorverdovend stil! Dus afgelopen week maar weer es gebeld: “Heeft u nog niets gehoord? Da’s zeer ongebruikelijk hoor”. Ja ja…. Twee dagen later – gisteren om precies te zijn – een email: Klacht ongegrond, eigenschappen van de materialen kunnen dit opleveren en dat is geen reden tot een klacht. Dit is even mijn kort-door-de-bocht-versie van Montel’s antwoord. Ik ontplofte zowat! Andermaal gebeld en gezegd zit onacceptabel te vinden. Maar – helaas pindakaas, de grote Montel-goden hadden gesproken en daarmee was wat Montel betreft de kous af. Nou, niet voor deze Pechtold die samen met haar Hoogheid dik 2000 euro’s voor de stoelen gelapt heeft. Na overleg met de advocaat is er gistermiddag een aangetekende brief naar Montel gegaan, waarin ze twee weken de tijd krijgen om een oplossing aan te dragen. Ik ben benieuwd! Wordt vervolgd.

Voor de liefhebbers van kleuranalyse….oordeel zelf!

4 reacties

Opgeslagen onder Geen categorie

…verder dan hij ooit kwam

Vandaag is het 8 januari 2017. Dagen, weken, maanden en zelfs jaren tikten voorbij zonder dat ik daar veel aan hoefde te doen. Zestig minuten in een uur, 24 uren in een etmaal, zeven dagen in een week….tik tak tik tak…. Maar langzaam begint bij mij het besef door te dringen dat ik over een dikke maand een pad ga bewandelen waar mijn echtgenoot Hans nooit op geweest is. Ons leeftijdverschil was behoorlijk: 11 jaren en 11 dagen precies. We vonden het een grappig getal. Zijn overlijden op 7 februari 2006 deed zijn pad stoppen, hij was net 57 geworden. Mijn leven ging verder want mijn klok was niet stil komen te staan.Was best een klus, maar de Goden waren me genadig en ik hervond mijzelf en nieuw geluk. Toch is Hans altijd met me mee blijven lopen en mijn stellige overtuiging is dat dat ook nooit anders zal worden. Vorige maand werd ik ook 57. Dat vond ik eigenlijk helemaal niet leuk. Eerlijk gezegd heb ik daar dikke tranen om gehuild. En op 18 februari aanstaande ga ik verder dan Hans ooit gekomen is. Niet in kalenderjaren natuurlijk, maar in leeftijd. Ik kan het niet goed uitleggen, maar het voelt raar. Dat forse leeftijdsverschil is dus nu bijna overbrugd. Elf jaar en 11 dagen…… Leef in het heden, leef in het nu, maak wat van elke dag…..ja ja ja.. Ik weet het wel. Maar soms is het verleden toch wel zodanig dichtbij dat ik daar even bij stil wil en moet staan, aangezien het me toch vanuit mijn diepste wezen even aanraakt. Liefdevol en onmiskenbaar. En dan kun je alleen maar even halt houden en ‘oude’ beilen-5-may-05-100warmte voelen. Koesteren!

7 reacties

Opgeslagen onder Geen categorie

Holleeder is geen beste, maar….

Holleeder is geen beste, maar die kerel van mij mag je sinds vandaag ook niet meer wegvlakken hoor. Gelukkig heeft mien laiverd al een vaste aanstelling bij het Ministerie van Justitie en Veiligheid, anders was die Verklaring Omtrent Gedrag nu ook mis gegaan. Gegarandeerd! Wat een schurk. Zou het aan die neus liggen?

Zojuist belde hij me op, schuldbewust tot op het bot. Hoe het met me ging, of ik lekker geslapen had. Ja ja…en toen kwam het hoge woord eruit. Hij was gesnapt, betrapt, aangehouden op CS Den Haag. De Hoogheid was door allerlei vertragingen in de ochtendspits uiteindelijk niet via de polder maar via Utrecht naar Den Haag gehobbeld, maar toen zelfs die trein door de NS uit de ‘vaart’ werd genomen, moes hij zijn toevlucht nemen tot de tram. Maar het was zo druk bij de in/uitcheckpoortjes, en hij was al veel te laat, dat hij snel door liep. Kwam echter op een verkeerd station terecht. Snel weer de tram in gesprongen en naar het hoofdstation. En daar weer kort achter iemand anders aan om er weer uit te kunnen. En toen die ijzige stem: “Meneer, mag ik even uw vervoerbewijs zien”. Een beleefde controleur, maar niet in de stemming voor enige uitleg. Geen geldig vervoerbewijs, dus….. Daar stond hij dan. De crimineel, de zwartrijder. Het werd een kort en duur gesprekje. Precies 53 euro mag de Hoogheid eerdaags dokken. Ja, dat komt ervan….. Jij stouterdje. Nou is het wel zo dat foute mannen voor sommige vrouwen heel aantrekkelijk zijn. Dus, wie weet is er toch nog winst?

7 reacties

Opgeslagen onder Geen categorie